خاطرات آنانیکه دیگر با ما نیستند



دیدن جای خالی آنانیکه با ما بودند و دیگر نیستند خیلی سخت و درد آور ست و جای خالی شان را با هیچ شخصی و هیچ چیزی نمیتوان پر کرد . زیرا خدا از هر شخصی فقط یکنفر آفریده و خاطرات خاصی که با آنها داریم با هیچ شخص دیگری قابل تکرار نیست . هیچکس جایگزین هیچکس نخواهد شد .


تنها راه تحمل کردن نبودن این عزیزان اینست که : بیاد اوقات خوشی که در کنارمان بودند عمیقا شکرگزاری کنیم. از خداوند برای وجودشان و خاطرات خوشی که از آنها داریم قدردان باشیم . از یادآوری نیکویی هایشان انگیزه ای برای نیکو بودن بجهت دیگران بگیریم . روش و نگاه زیبایشان را به درسی و چراغی برای ادامه زندگی تبدیل کنیم .


در اوج دلتنگی به این حقیقت شیرین فکر کنید : قرار نیست کسانیکه دیروز بما شادی و شور و نشاط زندگی دادند. امروز با یادآوری خاطراتشان این شادی و شور و نشاط را از ما پس بگیرند و باعث یاس و ناامیدی و دلشکستگی ما بشوند . افسردگی ما اراده آنها نیست .

نگذارید آنانیکه بودنشان شما را بلند کرد . نبودنشان شما را زمین بزند . نگذارید خاطرات شیرین آنها باعث تلخی امروز شما بشود . نگذارید ارزش خاطراتتان به بی ارزشی روزهایتان تبدیل شود . نگذارید دوست داشتن آنها به نفرت از زندگی بینجامد . نگذارید خاطرات پیروزی دیروزتان با شکست فرصتهای امروزتان تمام شود .


بیایید « غم روز های نبودنشان » را با یادآوری خاطرات شیرین و خوش و امید بخش مهربانی هایشان در حضور خدا وند به « شادی روزهای بودنشان » تبدیل کنیم . شما این قدرت خلاقیت درتصویر سازی را دارید. لطفا ازآن استفاده کنید


جلیل سپهر